KÜLLİYEN YALAN 

İnsanı en çok üzen, en çok yaralayan,

Herşeyin külliyen yalan olmasıymış,

Çıkara dayalı menfaatmiş yaşadığın her an,

Sevgi, aşk, dostluk, arkadaşlık hep yalanmış.

Geriye dönüp bakınca için yanıyor,

Oysa ömrünü harcamıştın vefasızlara,

Kazandığın tecrübeler sana kar kalıyor,

Hiçbir emek, gayret ulaşmıyor yarınlara.

Kırk yıl önce görebilseydin bugünleri,

Kılını kıpırdatırmıydın, kanarmıydın onlara,

Görebilseydin menfaati bitenin gerçek yüzünü,

Yanardın çırpınıp durduğun tüm zamanlara.

Maskeler yere düşüp gerçek ortaya çıkınca,

Sahte sevgiler kor olup yüreğini yakınca,

Dost sandıkların el olup, tüm hayatını çalınca,

Geç de olsa anlarsın, herşey külliyen yalan.

            ŞAİR MİYİM BEN ?

Okumayı öğrenince başladım şiir okumaya,

Ve yazmayı öğrenince başladım şiir yazmaya,

Hayat hep devam etti yüreğimden  vurmaya,

Kocaman bir ömür geçti, hep ağlaya ağlaya....

...devam edecek.